روزی نیست که از بزرگان یا مشاهیر این سرزمین کسی از دنیا نرود. ولی آنچه مرا بیشتر از همه غمگین می کند مرگ آن دسته ای هست که در صورت زنده ماندن کماکان می خواستند و می توانستند تغییری را سامان دهنده باشند و هنوز برای خدمت به مردم در چنته داشتند. به عبارت دیگر از "جوانمرگ" ها بیشتر غمگین می شوم تا از "پیر مرگ" ها چرا که پیران هر آنچه در چنته داشتند ارائه کردند و می روند در راهی که از آن گریزی نیست.

و در این میان "احمد بورقانی" از معدود اصلاح طلبانی بود که با شجاعت و آزادگی نام نیک خود را به ننگ مقام و موقعیت نفروخت و جامعه مطبوعاتی ایران بسیار به او و به خصوص عملکردش در زمان معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد وامدار است.

نام نیکش ماندگار و اگر خدایی در کار هست بیامرزدش.

آدما آی آدمای روزگار...

چی میمونه از شماها یادگار...

متن خبر ایسنا را از اینجا ببینید

همه ما این شانس - یا بد شانسی - را داریم که در دورانی زندگی می کنیم که با همه دورانهایی که بشریت تا به حال تجربه کرده متفاوت هست. دنیای امروز دنیای پیشرفت سریع کشورها و دنیای معادلات پیچیده ای هست که سرنوشت ملتها را در دقیقه ها و ثانیه ها رقم می زنند و در عین حال دنیایی هست که انقلاب ارتباطات نقش بزرگی را در جهت گیری ملتها و آگاهی اونها از سرنوشتشون- آنچه بودند و هستند و خواهند شد- بازی میکنه. امروز دیگه مهم نیست که کدوم کشور زمانی تمدن را پایه گذاری کرده چون ابر قدرت جهان کشوریست با کوتاهترین تاریخ. دیگه مهم نیست که کدوم کشور برای اولین بار حقوق بشر را به رسمیت شناخت و اجرا کرد بلکه مهم اینه که کدوم کشور حقوق بشر را به معنا و مفهوم امروزیش اجرا میکنه. مهم نیست که با استعداد ترین و نخبه ترین مردمان از کدوم کشورها میان بلکه مهم اینه که این با استعداد ترین مردمان کدوم کشور را برای زندگی انتخاب و به این ترتیب در پیشرفت هرچه بیشتر اون کشور نقش بازی می کنند.

شما دوستان من همه ایرانی هستید. چه مسلمان باشید چه زرتشتی یا مسیحی یا یهودی یا بهایی یا بی دین چه هنوز در ایران زندگی کنید و چه در خارج ایران و به هردلیلی چه خشنود و راضی باشید از کشورتون و چه دردمند و ناراضی, فرزند اون آب و خاک هستید. به نظر من همه ما در قبال جامعه خودمون و کشورمون ایران وظیفه ای داریم. چه بهش باور داشته باشیم یا نه. چه برای عمل به اون وظیفه تلاش کنیم یا نه و چه امکان عمل به اون وظیفه برامون فراهم باشه و چه نه.

همونطور که هر کدوم از ما در اجتماعی که در اون زندگی می کنیم به یک سری وظایف اجتماعی کمابیش عمل می کنیم, به موقع سر کار میریم, بهای چیزهایی را که می خریم پرداخت می کنیم, از دیوار همسایه بالا نمیریم و جواب سلام دوستانمون را میدیم... به همون طریق وظیفه بزرگتری هم نسبت به کشوری که خودمون را منسوب بهش میدونیم, نسبت به مردمانش چه خوب و چه و بد و مهمتر از همه نسبت به نسلهایی که بعد از ما میان بر گردن داریم. همونطور که عمل نکردن به وظایف ساده اجتماعی در نهایت باعث ضرر و پشیمانی ما خواهند شد و اجتماع ما را از خود خواهد راند, به همون طریق وظایف بزرگتر و دراز مدت ما نسبت به کشورمون و مردمش در صورتی که توسط تعداد زیادی از ما فراموش و نفی بشن باعث ضررهای سنگین و در نهایت ویرانی کشورمون خواهند شد.